Seni Kimler Aldı

Kategori : Denemeler Ekleyen by : Barış Akbalı

yürüyorum hasretin, acının üstüne;
sığmıyorum dünyaya, dar geliyor…
geceler mi uzadı, bu karanlık ne?
gönlümün bayramları, şenliği söndü…”

beni acıtan şeylerin ortasında; sanki hiç acıtmıyor, canım hiç yanmıyormuşçasına;
yangınların ortasından misal yalınayak geçerken bir sessiz uğultu kulaklarımda, sanki az önce susmuş çocukların gülüşen sesleri, sanki az önce davullar susmuş, fişi çekilmiş bangır bangır bağıran radyonun.. öyle bir uğultu var kulaklarımda; içimi tümden sağır eden, bir kesenin içine bütün seven yerlerimi doldurmuşum da sırtıma vurmuşum gibi.. ellerim gitmiş arkandan; gözlerim en son kaybolduğun yerde bekliyor seni.. yalnızlığım hiç böyle darmaduman etmemişti beni; bir sıkıntı çöreklenmemişti içime hiç bu kadar..
şimdi ben nereye gitsem geldiğim yeri özlüyorum; nereye yönümü dönsem, sen..

böyle bir şey midir acı çekmek; kendinden yeni benler çıkartıp, hiçbirinde eski beni göremeden yaşamak. düşüncelerinin karmaşasında, ne yapsam da anlasa birileri, ne desem de bir kişi olsun bu karmaşayı gelip benden alsa ve yerine öznesi yüklemi belli cümleler halinde bana geri verse hüznümü… bırakmalıyım kendimi boşluğa sanki; o zaman iyi olacak her şey, ben herşeyin cevabını bulacağım.. o zaman aydınlığa çıkacağım belki, kimbilir.

“seni kimler aldı, kimler öpüyor seni?
dudağında, dilinde ellerin izi var…

deli gözlerin gelir aklıma;
gülüşün, öpüşün, iç çekişin gelir…”

hiç geçmiyormuş sanki zaman; filmlerdeki gibi uçuşmuyormuş takvim yaprakları… sen bıraktığım yerde duruyormuşsun yanılgısına kapılıp ardıma baktığımda gördüğüm kör edici ışıktan sakınmaya kaldırınca ellerimi yüzüme.. o zaman görüyorum işte asıl beni; çırılçıplağım, arınıp bütün sen suretlerinden… o zaman senin kolunda belki bir başkası; beni öptüğün gibi; bana dokunduğun gibi onun ışığısın artık belki sen… başka bir kadının sesini seviyorsun artık; ona bakıyorsun; onu istiyorsun.. kendi köşemde ben; ışığın ardında bir yerlerde; suretim belki ikinizden uzak; sizi izliyorum… sonra bir vasıta alıp sizi başka diyarlara götürüyor; ardınızdan bakakalıyorum.. yüzümü kaldırıp o ışığın geçtiğini görüyorum o zaman; bu kez hayalini kovmak için ellerim yüzümde, öylesine..
biliyorum ki sen, bir şehrin bir evinde, yanında başka bir kadının sureti; benden çok uzaksın artık.. bense odamda, önümde uzanan hayata bakıp, neresinden tutsam da elimde kalmasa bakınırken; o sessiz uğultuların ortasında… varsın anlamasın kimse; varsın kimse düşündüklerimi cümlelemesin.. varsın kimse bilmesin; bilemesin….

Barış Akbalı

Bu Yazı 2514 Kez Okundu